آموزش وردپرس
خانه / خاطرات شهید / به بهانه ی ۱۶ اردیبهشت سالروز شهادت عبدالحسین نوروزی نژاد

به بهانه ی ۱۶ اردیبهشت سالروز شهادت عبدالحسین نوروزی نژاد

65705070021071105223

وقتی بچه ها برای عملیات بیت المقدس به پادگان کرخه اعزام شدند من بخاطر یک سری کارهای ستاد ذخیره مجبور شدم چند روز دیرتر به آنها ملحق شوم. روزی که به پادگان رفتم سراغ بچه های گردان بلال را گرفتم. گفتند در انتهای غربی پادگان چادر زده اند. نزدیکی های ظهر بود که پیش بچه های گردان رسیدم، اولین کسی که به استقبالم آمد شهید عبدالحسین نوروزی بود. با همان چهره ی همیشه خندان مرا بغل کرد و گفت: منتظرت بودم! بعد به چادرشان رفتیم یک اسلحه کلانش و تجهیزات و حمایل آورد گفت: اینها وسایل شماست همه را برایت آماده کرده ام! حتی اسلحه ره هم تمییز کرده بود.

چند روز بعد ما را به منطقه دارخوین بردند. حسن یکی از بچه هایی بودکه تازه به گردان بلال آمده بود ، روزی به من گفت: مصطفی دوست دارم با عبدالحسین رفیق بشوم! احساس می کنم او در این عملیات شهید می شود و می خواهم با او رفیق شوم تا فردای قیامت مرا شفاعت کند!…

20433444676172252971شهیدنوروزی نفر سمت چپ

گذشت تا اینکه مرحله اول عملیات بیت المقدس تمام شد و ما پشت جاده اهواز خرمشهر پدافند کردیم، هر سه نفرمان هم سالم و هیچ اتفاقی نیفتاده بود. یکی دو روز بعد بر اثر بمباران هوایی دشمن حسن زخمی و به عقب منتقل شد. در مرحله دوم عملیات ( ۶۱/۲/۱۶) عبدالحسین به شهادت رسید و جنازه اش هرگز برنگشت. وقتی بعد از پایان عملیات به دزفول رفتیم نامه ای از حسن که در بیمارستانی در اراک بستری بود بدستم رسید ضمن آن هم نامه ای برای عبدالحسین نوشته بود!

مانده بودم چه جوابش را بدهم، غم خودم کم بود بایستی جواب حسن را هم می دادم با اصرار زیاد او که چند بار هم تلفن زد مجبور شدم خبر شهادت عبدالحسین را به او بدهم و حسن امیدوار به شفاعت عبدالحسین بماند…

منبع: وبلاگ رهسپار قدیمی

درباره ی رایحه

همچنین ببینید

ماجرای داعشی‌هایی که محسن حججی به هلاکت رساند

روایت فرمانده و همرزم شهید حججی: ماجرای داعشی‌هایی که محسن حججی به هلاکت رساند به …

یک دیدگاه

  1. آشنای قدیمی

    نامت را عبدالحسین گذاشتند تا عبد وغلام آقایمان حسین باشی وچه خوب وبرازنده توبود این نام ، روزی که در ایام جوانی تصمیمی بزرگ گرفتی وقدم در راهی گذاشتی که مولایت برگزید ، مولایمان حسین جان داد در راه معبود ومحبوبش وآن هنگام که سر بی بدنش را راهی شام کردند این عشق را فریاد می زد . ولی مانده ام هنگامی که پرواز کردی به سوی معبود ومعشوقت، نه سر ،که کلاه سوخته ات این عشق را فریاد می زد ؟
    شاید شباهت نام وراهت به مولایمان حسین این بود که تو را نیز علی وفاطمه ای در آغوش پروراندند که این فاطمه نیر مظهر صبوری و استقامت است همچون صاحب نامش . بدان که نام ویادت همیشه در دلمان زنده است چه این کلاه سوخته می آمد وچه تا ابد در دست یک دوست وراز باقی می ماند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *