خانه / خاطرات شهید / همه جای آن خانه بوی مادرم را می داد

همه جای آن خانه بوی مادرم را می داد

kkk

در تاریخ ۲۱/۳/۶۳ موشک به خانه ی ما زد. در محله ی کرناسیان و درمنطقه ی درکتانها، من با پدرم ساعت تقریبا چهار بعد از ظهر بود که در تعمیرگاه بودیم. کامیون ما خراب شده و احتیاج به لوازم یدکی داشت. پدرم را در تعمیرگاه گذاشتم و خودم به اتفاق پسر عمویم مهدی کتلان به جاهای مختلف سر زدیم تا شاید بتوانیم قطعه ی مورد نظر را پیدا کنیم. ناگهان صدای انفجار موشک به گوشمان رسید. به نظرم سه موشک همزمان به شهر زد. آن طرف رودخانه ی دز بودیم. پسرعمویم گفت: منطقه ی ما را زد. گفتم: امکان ندارد چون تا به حال سابقه نداشته است. با عجله آمدیم و پسر عمویم را در خیابان قاضی پیاده کردم و گفتم شما برو ببین کجا را زده است و خودم آمدم تعمیرگاه و پدرم را به محله آوردم. باور کردنی نبود. چه می دیدیم، خانه ای نبود همه جا ویران شده و بچه ها همه زیر آوار بودند. واقعا قابل وصف نبود. نمی دانم چگونه این صحنه ها را تعریف بکنم و چگونه اوضاع و احوال خود و پدرم را بگویم. مریم خواهرم و عمه ام برادرم مصطفی، مادرم، با زبان روزه همه زیر خروارها خاک بودند. من و پدرم شوکه شده و هیچ کاری نمی توانستیم بکنیم وفقط نگاه می کردیم. مردم آمدند و یکی یکی آنها را بیرون آوردند. تیر آهن به سرمصطفی خورده و در جا شهید شده بود. مریم خواهرم الحمدالله نجات پیدا کرد. مادر و عمه ام زیر آوار، خفه شده و در جا شهید شدند. پسر خواهرم، رضا تبادار و عده ای از بچه ها در کوچه زیر آوار مانده و کسی نمی دانست کجا هستند و لودر غفلتا روی آنها رفت و آمد می کرد. بعد از مدتی، کسی می گوید: آنها اینجا بازی می کردند و بالاخره جنازه ی آنها را با وضع بسیار بدی بیرون آوردند.

واقعا نمی توانم صحبت بکنم. چطور بگویم، ما به همراه فامیل، به خوبی و خوشی سالهای سال کنار هم زندگی می کردیم. حتی با همسایه ها هم مثل فامیل بودیم و با هم رابطه ا ی بسیار صمیمی داشتیم. خانواده های عموها، عمه ها، خاله ها، همه همسایه ها دور هم بودیم. مثلا یک عمه داشتیم که چند خیابان آن طرفتر زندگی می کرد به او می گفتیم: عمه دور. یعنی که او خیلی دورتر از ماست. یعنی اینکه تمام خانواده، نزدیک هم و با هم زندگی می کردیم و این باعث شده بود که بسیار به هم علاقه مند شویم. اما به یکباره چه شد؟ یکدفعه غافلگیر شدیم و عزایی سنگین ما را گرفت و در لحظه ای، تعداد زیادی از فامیل به خاک و خون کشیده شده و عده ای هم مجروح شدند.

بعد از حادثه، به ما نامه دادند که در شهرک حمزه اسکان شویم. ولی چه اسکانی، مادر که نبود. جای خالی او ما را می کشت. دیگر آرامش نداشتیم. همه ی خوشبختی ما مادر بود و الآن هم که شهید شده و ما تنها بودیم. ما هم که بچه محصل بودیم و کاری از دستمان بر نمی آمد. به پدرم گفتم: دیگر سراغ خانه نمی رویم. نمی خواهیم آن را بسازیم بگذار همانطور بماند. همه جای آن خانه بوی مادرم را می داد و ویرانه های خانه، ما را به یاد بدن خونین او می انداخت. برای همین، نزدیک منزلمان نمی شدیم.

بعد از مدت ها و بهتر شدن روحیه ها، ستاد معین آمد و چون خانه، صدرصد تخریب شده بود. یک قراردادی نوشت و مصالح آوردند و خانه را ساختند. البته آن چیزی که ما می خواستیم نشد. و حتی پدرم به آنها گفت: نمی خواهم یک آجر زیاده برایم کار کنید و قواره های آن به همان ترتیب قبلی باشد و مواظب باشید از حریم همسایه یا کوچه به من داده نشود. و از طرف خودمان هم هزینه هایی انجام دادیم و خانه ساخته شد. و همه با هم به آنجا رفتیم و تا انتهای جنگ نیز در آنجا ماندیم و هیچ وقت شهر را ترک نکردیم. بعدها در محله ی کرناسیان، به یاد این شهیدان، حسینیه ای ساختیم.

راوی:  عبدالحسین کتلان

نگارنده: ناصر آیرمی

برگرفته از کتاب جغرافیای حماسی شهرستان دزفول اثر غلامحسین سخاوت و ناصر آیرمی

درباره ی رایحه

همچنین ببینید

ماجرای داعشی‌هایی که محسن حججی به هلاکت رساند

روایت فرمانده و همرزم شهید حججی: ماجرای داعشی‌هایی که محسن حججی به هلاکت رساند به …

۲ دیدگاه

  1. سلام
    وبلاگ گروه مارش ابوالفضل العباس محله کرناسیان با هفت پست به روز هست
    یا علی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.